22-03-05

Teniers

De taxichauffeur wist dadelijk waarover ze het hadden. Het was verontrustend toen de wagen de verharde weg verliet en een zandweg insloeg, temeer daar de rit langer duurde dan verwacht. Torenhoge cactussen domineerden het reeds schemerachtige woestijnlandschap. Toen we in het beruchte Las Palmas toekwamen was het donker. De kleine nederzetting bleek alleen uit bars en dancings te bestaan, zoals de lichtreclames vertelden. Taxi’s reden af en aan en spuwden nog meer feestnummers uit.

Toen het gezelschap weifelend om zich heen keek zei kokkie: “we gaan de negorij verkennen en een beetje acclimatiseren.” “Wat wil dat nou weer zeggen?” “Awel, overal één pint drinken en uit je doppen kijken!” Daar had iedereen kunnen inkomen, maar er waren nogal wat bars. Als we overal wat dronken zouden er weinig nog uit de doppen kijken.

Amerikaanse toeristen waren legio, maar ook cowboys of vaqueros kwamen het stadje binnengereden op hun paarden die ze vastbonden aan de palen voor de bars. In een bar waar een stuk of wat van die kerels aan de tapkast zaten kreeg Rob de messroom steward, het lumineuze idee om paard te rijden. De kok viel hem bij en stak het in gang door een van de vaqueros een pakje sigaretten toe te steken met de vraag of een ritje te paard kon. Tot grote verbazing kon het! Vanuit het deurgat wees de man zijn paard aan. Als laatste vertrok Jean, een matroos. Waar ze natuurlijk niet aan gedacht hadden was het feit dat men de paarden hier niet opzadelde zoals bij ons. Een deken fungeerde als zadel. Het bit was slechts een koord dat de bek van het paard moest toesnoeren als er een noodstop diende gemaakt. Het beest moest niet gemaand worden en ging er soepel vandoor. Het wenden bij een kruispunt ging goed, Jean kreeg er zin in. In galop ging het, de oortjes gloeiden van spanning en de wind. Aan het volgende kruispunt naderde een auto. Er moest gestopt worden. Jean trok krachtig aan de teugels. Het paard reageerde en deed een noodstop. De ruiter werd gelanceerd met de bek ‘t zand in. Los zand, gelukkig! Even uit neus en de ogen pulken en het was vergeten. Het paard stond aan de kant zijn favoriete grassprietjes uit te kiezen. Het leek hem meewaardig aan te kijken. Manmoedig ging hij terug in ‘t zadel. Het affront dat ze hem te voet zagen terugkeren wilde hij niet lopen!


20:44 Gepost door Dyke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.