09-06-05

Einde Escaut begin Hilkka

De reis verliep zonder verdere noemenswaardige gebeurtenissen. De laatste haven werd Mobile in Alabama. In de baai lag het slagschip Missouri waarop Mac Arthur en de Japanners het einde van de tweede wereldoorlog tekenden. Aan ‘t middagmaal zei Jef plots, zo tussen twee beten door. "Ik denk dat ik vanavond eens naar de zeemansmissie wandel. In ‘t park ga ik naar de eekhoorntjes kijken." Grote hilariteit alom, want iedereen dacht aan Jef met die vent met zijn zwarte baard in zijn bed en in de latere afkickperiode zijn witte hondje.

Hilkka

Soms waren de wachttijden kort, soms waren ze lang, dat kon men vooraf nooit precies weten. Sommigen verteerden de langere verblijven in de thuishaven zeer goed. Anderen die na het stempelen optrokken met de kameraden, er was altijd zoveel te vertellen, kwamen niet zelden in de problemen. Zo had de kleine spiegel in de winter al het geld opgedronken. Tenslotte jammerde zijn vrouw dat ze geen kolen meer kon kopen. Hij vond er niet beter op dan de pot van de kachel rood te schilderen met de woorden dat ze zich daaraan dan maar moesten warmen.

Zo kwam De spiegel, geen familie van de kleine spiegel, op een nacht thuis na een zuippartij zonder sleutel. Na aanbellen riep zijn vrouw uit het venster op de tweede verdieping: ‘hier pak aan!’ Gelukkig voor hem pakte hij ernaast. Zijn Karlientje, de drinkgelagen van ventjelief meer dan beu, had niet de sleutel maar een strijkijzer in de stofvod gedraaid!


19:10 Gepost door Dyke | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.