19-05-08

Teniers (vervolg)

Na Le Havre werd de oversteek van de Atlantic gemaakt naar de Golf van Mexico. Port Everglades of Miami waren gewoonlijk de aanloophavens tijdens een Golfreis. De Teniers liep na valavond binnen te Port Everglades (Florida). De kade werd goed verlicht en liet een verzorgde indruk na. De hangars waren in lichte kleuren  geschilderd. Aan de hoeken, tussenin, bosjes palmen. Het grote verschil met een stand-by in Europese havens is dat de sleepboten in de States voor en achter niet worden vastgemaakt. De sleepboten zijn vooraan uitgerust met stootkussens en duwen met de neus tegen het schip om het te draaien en tegen de kade te duwen. Het gedoe met het werpen van lijnen kan uitgesteld worden tot de trossen werkelijk kunnen uitgegeven worden om vast te maken.Na een zeereis lijkt de lucht aan land geheel anders. In de zwoele bries hangen luchtjes waaraan  het reukorgaan niet meer gewoon is. Het schip lag met het poopdek naar een brug waarover in een eindeloze sliert Amerikaanse sleeën zoefden. Bij toekomst staan op de kade steevast de ambtenaren van de Immigration Service te wachten tot  de valreep buitenboord gezet wordt. Elk bemanningslid van hoog tot laag moet voor hen verschijnen. Als alles in orde bevonden wordt, wordt er een pasje uitgereikt om aan wal te gaan. Wee degene die op de vraag wat zijn meningsuiting is communist antwoordt. Daarvoor wordt iedereen verwittigd. Alsof er een zo gek zou zijn! Er deden echter verhalen de ronde dat er zulke mafkegels  bestonden. In zulk geval werd een agent aan boord geplaatst die het bemanningslid in het oog hield. Men wilde waarschijnlijk op zeker spelen dat hij geen poot aan wal zette en de heilige Amerikanen besmette. Wat een gelul!! In alle geval waren de meesten de pist in met het verkregen pasje en de opgevraagde dollars.Dat pasjes voor iets dienen ondervonden de deckboy en een lichtmatroos toen ze in een bar bier bestelden. De barman bevond hen na opvraging van het pasje te jong en kieperde hen er zo weer uit.Na vertrek te Port Everglades werden de Florida Keys gerond en vaarde het schip de Golf van Mexico in met Vera Cruz als bestemming. Het werd bloedheet overdag. De zon stond van in de vroege morgen tot de late avond aan de hemel. In de zon zitten op het achterdek was er niet meer bij. Beneden in de machinekamer liepen de temperaturen onvoorstelbaar hoog op. Onder de middag kropen we gewoonlijk in de tunnel, naast de schroefas, de meest frisse plaats beneden om even te verpozen. De airconditioning was de grote weldoener aan boord en deed het uitstekend in de cabines zodat van een verkwikkende nachtrust kon genoten worden. Zelfs voor de matrozen werd het te warm aan dek.Steeds als er sprake was van Vera Cruz dook het verhaal op van de kok Joseph Loir. Op de Flandres zou hij de douanier Cipriano Garduno vermoord hebben. Het schip ging, vooraleer tegen de kade te gaan, eerst voor anker. De douanebeambte kwam aan boord om het schip te bewaken en was verdwenen toen het de volgende dag tegen de kade ging. De bekende feiten zijn dat er een kepie en een veldfles bij de gangway gevonden werden. Vier dagen later werd het lijk opgevist nabij de plaats waar het schip voor anker lag. Men vond in de klerenkast van Joseph Loir een met bloed doordrenkte schort, hemd en sokken. Wel een bezwarend feit. Loir beweerde achteraf dat hij bekende onder druk van de martelingen in de gevangenis. Nog steeds kwam een aalmoezenier aan boord om giften voor hem op te halen. In een Mexicaanse gevangenis betaald men voor zijn eigen voedsel. Natuurlijk werden de verhalen achteraf flink gekruid. Daarom houd ik het bij de gekende feiten en de vermelding dat eenieder aan boord enkele peso's in het mandje deponeerde.

17:08 Gepost door Dyke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.