15-07-08

Vervolg Teniers

Enkele dagen voor Antwerpen kwam de stuur in de mess met een lijst waarop aangetekend werd of je terug meeging of niet de volgende reis. Ik koos voor terug meegaan. Theo ook. Michel hield het voor bekeken met het argument dat hij genoeg gespaard had die reis.De kok, verbonden aan de compagnie, moest naar een ander schip en den bakker werd bedankt voor bewezen diensten.In Antwerpen werd er uitbetaald in ‘t loodswezen door een agent van CMB en enkele dagen later moesten de bemanningsleden die de ja lijst tekenden monsteren in het rattekot.Dek en machien hadden bij die tweede reis zowat dezelfde ploeg. Keuken en stewards, potten en pannen dus, was een stelletje ongeregeld in de ware zin van het woord. Na Vera Cruz drong het nieuws van de brug tot in de laagste regionen door, namelijk  dat er een kleine haven was bijgekomen. Quatzachalchos. Enfin niemand kon zich herinneren daar ooit geweest te zijn. Tot het gerucht in de keuken doordrong. Jawel, ikke, zei kokkie, en voegde eraan toe: taxi nemen en vragen naar Las Palmas.En zo gebeurde, met twee taxis door de pampas naar Las Palmas, wat een verzameling kroegen en dancings bleek te zijn. De gids? Kokkie natuurlijk! Voor een pakje sigaretten kunt ge daar paardrijden, wist hij.Ondergetekende, na enkele biertjes geheel enthousiast, schonk een van de gaucho’s enkele pakjes sigaretten en zat vlug op een paardje. Waar ik geen rekening mee hield was het feit dat die gauchos daar zonder zadel en bit reden. Om het paard in te tomen hadden ze enkel een touw met een lus  om de bek. Niettegenstaande dat ging het goed, in galop zelfs. Tot ik een kruispunt naderde en uit de andere richting een auto kwam. Wat bleek? Paartjes kunnen geen noodstop doen. En ikke, gelanceerd als een raket, maar met een kortere vlucht, landde met mijn smikkel in het zand. Genoeg paard gereden!In de kroeg werd flink aan de glazen gelebberd en er werd verbroederd tussen Amerikaanse toeristen en de crew van den Teniers. Amerikanen zijn wel sympathieke mensen, maar wie ze kent weet dat ge er bij moet nemen dat bij hen alles groter is.De steward deed dat dus niet en kokkie deed daar nog een schepje boven op, toen de ruzie begon, door op een barkrukje staande met luidde stem Yankee go home te scanderen.Beste mensen! In de kortste keren was er geen verschil meer te zien tussen Amerikanen en zeelui. Alles zat op een hoop en bolde over de vloer of deed haartje-pluk. Tot er twee wagens stopten met het veelzeggende opschrift: Politia de Qoatsachalchos op de deuren. De barman wist nog goed wie het in gang gezet had. De steward en kokkie werden verzocht om in te stappen.De uitslag werd s anderdaags vlug bekend. De kok stond in zijn keuken met ne kop zoals een rode bloemenvaas met blauwe vlekken en strepen. Niks kwam eruit die vent uit die morgen. De steward die er niet veel beter uitzag briefde ons bij. Ja, hij daar hé. Meneerke moest zo nodig in de politiewagen pissen!

Ho! Ja! Vandaar! In Mexico kunnen ze niet veel verdragen hé!

Wordt vervolgd

18:02 Gepost door Dyke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.